कुतुहल गोष्टींचे.............

आर्यनगरच्या शाळेत असताना, आमच्या शाळेत नवीनच स्पिकर्स प्रत्येक क्लास मधे लावण्यात आले होते आणि त्यासोबत माइक ही होता. आमच्या सगळया मधे ते कुतुहल होते. कारण प्रत्येक दिवशी आह्मी माइक च्या द्वारे प्राथना करत असू. तर प्रत्येक दिवशी आह्मी क्लास वाइज प्रार्थनेला मुली जात असू. प्राथना कधी मुले घेत नसे का ते माहीत नाही.

माइक मधे बोलताना खुप मजा येत असे. आह्मी गाने गाताना इतके मोठ्याने गात असू की आह्माला माहित नसे की आमचा आवाज किती बेसुरा आहे व आह्मी सुद्धा मजेने गात असू. प्राथनेच्या वेळेस आह्मी कुजबुज करीत असू आणि त्यावेळेस आहमी इतक्या बावळट असू की आह्माला माहीत नसे की माइक समोर बोलू नये.

तर जेव्हा लहानपणी एखादी नविन गोष्ट पाहिली जाते तेव्हा त्या गोष्टीबद्दल असेच नाविन्य असे असते. आणि त्याजवळ आणखी आकर्षित होत असतो.

जब दुःख होता है?....................

जब दुःख होता है? तब अपने आप को मारने की कोशिश क्यों की जाती है?

क्यों जिन्दगी इतनी सस्ती लगने लगती है?

क्या उस वक़्त उस दुःख को नहीं बोल सकते की क्यों मेरे पीछे पड़े हो?

उस दुःख, तकलीफ को बोलो, जाओ यहाँ से,

तुम्हारा कुछ काम नहीं मेरे जिंदगी में,

आते हो फालतू का परेशान करने के लिए................

यह दुःख, वेदना, परेशानी मन पर,

इतना काबू करती है की पूछो मत,

वो खुद ही खुद पुरे शरीर और मन को चलाती है....................

यह तो सबसे बड़ा ज़िन्दगी का भुत है,  

उसे किसी जादूटोना, बाबा की जरुरत नहीं है,

तो उसे काबू में कर लो और उसे निकालने के लिए,

खुद के साहस, आत्मविश्वास, अपने अस्तित्व की जरुरत है,

और उस के साथ - साथ उस खुदा की जरूरत है,

जो तुम्हे कार्य समाप्ति के लिए मदद करेगा............................. 

THE LIFE OF TRIBAL

The child born that time he/she needs family especially mother, father and then whole family. Gradually child seeks the education, he/she goes to school and complete at least ssc and hsc then go for further education. But if this education stops so what happen to that child? Is child makes life without education? If yes, what will be the challenges he/she face?

In the community, I went with the headmaster and teacher to search irregular students and meet them and their parents. We met mother she was telling us that, “I don’t know where is my child gone for the work, he did not tell me, he went with his friends in Gujarat for the work, even I don’t have any mobile number to call him?” this is her statement. The question came in my mind that how the mother don’t know when the child gone? After visiting homes we back to the school, the Headmaster told me that, “the mother was lying to us, she do not wants to tell the truth, she know that where the child is? So when I think about these tribal people are they don’t wants to give the education for the kids. I heard from the teacher that, they have many kids because they that if we have more kid we will earn money more while sending them for the work.  

Sometime I think that what will happen to this kids if they don’t study, even are they get comfort life in their life? Are they getting suitable job in their life? What they earn is enough for their family? But finally the *question raise that are they think about the question which I come in my mind? Because tribal lives are very easy, they don’t run fast in the life. Whatever comes in their life they accept as it is? It can be a good thing in their life, while not taking so much tense in the life but go with the flow of each day of life.                      

मनातील गर्दी................

आयुष्य हे खुप सुंदर आहे

ते मी जगत आहे,

ते जगत असताना माझ्याभोवती खुप सारे लोक जमा आहेत,

विचार येता मनात माझ्या नातेसबंधातले.

कसे ते सांभाळु?

विचार येतो कधी सर्वकाही बोलून टाकु,

नंतर वाटे असे की काहीच बोलू नको,

बोलता किंवा न बोलता मन अगदी दाटुन येते,

समजत नाही मनाला काय करू कसे करू?

तरीही सोडले नाही मी जगने कारण जगने महत्वाचे

कारण हे जीवन सुंदर आहे.

मेरा सवांद बच्चे से.......

आज मेरे स्कूल के सातवी कक्षा का बच्चा पूछ रहा था की, क्या आप भगवान् को मानते हो? मेरा जवाब था की, हां में मानती हु, एक ऐसे परमेश्वर को जो दीखता नहीं है और उसके होने का अहसास है| नाम तो लोगो ने दिए है जैसे शंकर जी, साईंबाबा इत्यादि, बस्स! सबकी अपनी – अपनी श्रद्धा होती है की इन सारे भगवान पर विश्वास करते है| हा! पर वे परमेश्वर पर विश्वास करते है|

उसने सुन ने के बाद उसने आगे कहा की, “येशु को भगवान् नहीं कहा जाता पर उसे प्रभु कहते है” मैंने कहा की, क्यों? तो बोला पता नहीं| उसने आगे कहा की, में गिरिजाघर अपने एक भाई के साथ गया था, जहा पर येशु को क्रूस पर लटकाया जाता है, वह सजाया था, वहा पर बेंच तथा डेस्क होते है| जिस पर हाथ जोड़कर प्राथना की जाती है इत्यादि |

तो यह सुनकर मुझे लगा की बच्चे में जिज्ञासा कितनी होती है| वे हमेशा कुछ ना कुछ जानने की कोशिश करते है| वे चाहते है की वे हर चीज जाने दुनिया की, जिसके वे संबध में आते है| बच्चोंको सही गलत इसका अंदाजा नहीं होता की, वे बस सोचते है और जानने की कोशिश करते है| बड़े लोग जो होते है वे सिर्फ सही और गलत का अनुमान लगाकर बताते है| 

शाळेतील २६ जानेवारी...............

आजचा शाळेतील प्रजासत्ताक दिवसामधे मुलानी वेगवेगळया प्रकारचे कार्यकृम दाखविले. ज्यात खुपच मजा आली. काही मुले खुपच लाजत होती तर काही बिनधास्तपणे करीत होती. एकिकडे गावातून आलेल्या प्रमुख पाहुन्यानी प्रत्येक कार्यक्रमाला खुश होऊन मुलांना पैसे देत होते.

दुसरीकडे गुरूजी सुचना देत होते की आता कोणता कार्यकृम होणार व कोणी किती बक्षिस बहाल केले. नाचन्याचा कार्यकृम मुलीच करीत होत्या व् इतर जसे गायनाचा, नाटकाचा प्रयोग मुले त्याबरोबर मुलीही करीत होत्या. एकूण १५ ते २० कार्यकृम करण्यातच आले होते.

त्यावेळेस  मुलानी एक नाटक बसविले ज्यात त्यांनी शाळेतील परिस्थिति दर्शविली. त्यात असे झाले की, नाटक झाल्यानंतर लोकानी समस्येचा मुद्दा उठविला. व् त्यावर पुढे काय करण्यात येइल त्यावर विचार करण्यात आला.

कार्यकृम झाल्यानंतर मुलाना शेंगदाने खाण्यास देण्यात आले व् मुले आपल्या घरी निघाली.

ह्या पूर्ण कार्यक्रमात मला आर्यनगर च्या शाळेतील दिवस आठवले. आह्मी सारी पोरे सकाळी लवकर उठत शाळेत जात असू. शाळेत ध्वजारोहण झाल्यानंतर मुलांचे भाषण होत असे, त्यानंतर आह्मा मुलाना पारले-जी बिस्किटाचा पुडा देत असे. व् आह्मी सगळे विद्यार्थी घरच्याला निघत असू. त्यानंतर रस्त्यात प्रायवेट शाळेतील मुलांचा कार्यकृम पाहत असू तसेच काही इमारती मधील सोसाटीमधे विशेष कार्यकृम होत असे ज्यात पूर्ण सोसाटीमधील पोर भाग घेत असे. तो कार्यकृम पाह्न्यास खुप मजा येत असे. मग दुपारपर्यंत कार्यकृम चालत असे जसा तो कार्यकृम संपला आह्मी सारी विद्यार्थी घरासाठी रवाना होत असू. अशारितीने २६ जानेवारी चा दिवस आह्मा पोरांचा पूर्ण होत असे.

दिवस शाळेतील..........

आजची शाळेतील प्रार्थना सभा मैदानात करण्यात आली. त्यावेळेस काही मुले मजेने जे पाहिजे ते करीत होते, जसे खिशात हाथ घालने, पुढील मुलाच्या डोक्यात बघणे, आजू-बाजुला बघणे, आळस सोड़ने ते सुद्दा तोंडाद्वारे आ..आ.. करून. ही परिस्थिति पाहत असताना माझ्या ही शाळेतील तसेच ‘शाळा’ ह्या सिनेमातील प्राथना सभा आठवली. छोटया मुलांमाधे असे असते की ते एकमेकांशी बोलतात आणि मग त्याचवेळेस एक गुरूजी येतात व त्या मुलाच्या डोक्याला टपली मारून त्या मुलांस समोर पाहण्यास सांगतात. अशा प्रकारची प्राथना असते. काही प्राथना मुलाना बोलताच येत नाही तर ते तोंडातच बडबड करीत असतात.

काही मुली प्रार्थनेच्या वेळेस स्वतःचा वर्ग साफ़ करीत होत्या. त्यावेळेस लहानपनाचे दिवस आठवले, जेव्हा मी शाळेत होते त्यावेळस मी माझा पूर्ण वर्ग झाडून काढीत असे. वर्गात जास्त करून माती व चिन्चाच्या चिचुका असे. वर्गात झाड़ू मारित असताना खुप मजा येत असे.

प्रायवेट शाळेत शिपाई असताना तसल्या प्रकारचे काम मला करता येत नसत. आणि जर अश्या प्रकारचे काम केलेच तर ते वाईट मानले जाई. परन्तु जर मी शाळेत काम करीत असे तर असे वाटायचे की घरातच काम करीत आहे. तर ह्याही शाळेतील मुलाना पाहून असे वाईट वाटत नाही, कारण अश्या कामामुळे शाळेबद्द्लची आपुलकी वाढते व आजही ती कायम आहे.